Zülfiyyə MUSTAFAYEVA

***

Futbol üzrə milli komandaların adının qarşısındakı "Azərbaycan" sözündən artıq utanıram.

İstəyirəm deyəm AFFA-ya ki, neyləyirsiniz edin, amma ölkənin adını belə ucuzlaşdırmayın. Ayıbdı. Getdiyiniz ölkələrdə lağa qoyurlar bizi. Burada da camaat artıq təzə söyüşlər öyrənib. 

Böyüklərin milli yığmasına onsuz da çoxdan ümidi kəsmişdik. U-21 və U-17 bir az bizi sevindirə bilərdi, amma görünür, AFFA-nın hamamının suyunun təsirindəndi ki, yetişənlər də bizim futbolun başını yerə soxmaqdan başqa bir şey bilmir. 

O gün Bədavi Hüseynovla danışmışam, millinin oyunundan sonra ona sual verirəm ki, klublardakı oyunlarda heç olmasa, azdan-çoxdan qol vurursunuz, amma milliyə gələndə niyə can yandırmısınız, həvəsiniz olmur, motivasiya itir?

BƏDAVİ HÜSEYNOV

Bədavi deyir ki, əksinə, Azərbaycan bayrağı altında hər oyun onlar üçün əhəmiyyətlidi: "Burada motivasiyanın yoxluğundan söhbət gedə bilməz. Əksinə, beynəlxalq yarışlarda daha çox əzmkarlıq göstərərək öz azarkeşlərimizi sevindirmək istəyirik. Bizim uşaqların ən böyük arzusu qol vurmaqdı. Amma təəssüf ki, biz bunu reallaşdıra bilmirik".

B.Hüseynov millinin oyunlarında uğursuzlugun səbəbini çox maraqlı izah edir: "Biz gec-gec görüşürük və ona görə də bir-birimizi başa düşmürük. Amma qarşıdakı oyunlarda məsuliyyətimizi artıracağıq".

İndi aydın olur, niyə millimiz bu gündədi? Onlar hazırlaşmaq nədi, heç düz-əməlli məşq belə etmir. Aralarında koordinasiya yoxdu. Nə deyə bilərsən Bədaviyə, yaxud bir başqasına? Neyləsin bu futbolçular?

Adam səmimi olaraq deyir ki, biz istəyirik qol vuraq, amma bunun üçün yaxşı hazırlaşmaq lazımdı. 

Bəs bu futbolçuları kim hazırlaşdırmalıdı, texniki, taktiki məsələləri həll etmək kimin işidi? Hər klubdan bir neçə nəfər yaxşı futbolçunu oyundan-oyuna bir yerə yığmaq milli komandamı sayılır? 

Mən istəsəm, millinin baş məşqçisi Fernandu Santuşa bir "quş" qoyub, hər şeyi onun boynuna yıxa bilərəm. Asandı bunu eləmək. Əslində, elə Santuş kimilərini milliyə ona görə gətirirlər ki, söyəndə rahat söyə bilsin camaat. Qoca kişidi, dünya eyninə deyil, mediadan xəbəri yoxdu, dili də bilmir. Camaat döşəyir onun eninə-uzunun, AFFA-dakıların yumşaq yeri yayda sərin, qışda isti qalır.

Mən o gün istəyirdim Nəriman Axundzadə ilə də bir az söhbət edim, görək, nə düşünür bu ardıcıl uğursuzluqlar barədə. Amma üzündəki bezikmiş, yorgun ifadə ilə qaçıb getdi. Nəyə görə, bilirsinizmi? O uğur ki, sən onu təkbaşına qazana bilmirsən, digərlərindən asılısan, o səni əvvəl-axır yoracaq. Daima başqasının performansından, uğurlu ötürməsindən və s.dən asılı olmaq bezdirir adamı.

Lap bu yaxınlarda paralimpiya çempionumuz Lamiyə Vəliyevanın ötən müsahibəsinə baxmışam, sən demə, o, əvvəllər voleybolla məşgul imiş. Deyir ki, komanda ilə oynamaq onu bezdiribmiş, daima kimdənsə asılı olmaq uğursuzluğa səbəb olurmuş. Ona görə voleybol komandasından ayrılıb və yüngül atletika ilə məşğul olmağa qərar verib.

Futbolu ki, təkbaşına oynamaq mümkün deyil.

Neyləsin bu futbolçular?

Söyülən onlar, başını girləyən baş məşqçilər, şellənən isə  AFFA. 

Bu qurum nə vaxt öz strateji məqsədlərini kağızın üzərindən real tətbiqə keçirəcək?

MİA.AZ